Het was al bijna middernacht toen ik het gisteravond op televisie vernam. Van de hele dag had ik er niets over zien voorbijkomen. Niet in reels, posts of stories op mijn socialemediakanalen. Niet op de nieuwssites die ik had bezocht. Vrijwel geruisloos gepasseerd dus: Internationale Mannendag.
Het is al een tijdje moeilijk om over de man, mannen, m. te praten.
Mannen zijn verantwoordelijk voor de patriarchale samenleving, ze zijn in aantal de grootste plegers van geweld – van oorlogen tot huiselijk geweld tot seksuele intimidatie tot grensoverschrijdend gedrag en alle dingen waar je liever geen tekeningetje bij maakt. Voor de manosphere, voor overdreven spierballengerol, voor foto’s met vissen in blote torso op dating apps, voor alle clichés die je met de ‘typische man’ associeert.
Het is goed, verdomd goed, dat er aan verwerpelijk gedrag paal en perk wordt gesteld. Wie de plegers ook zijn. Wanneer die plegers een penis hebben, moeten die malafide penisdragers aangepakt worden.
Het is goed, verdomd goed, dat vrouwen (en iedereen die zich niet als man identificeert) veel luider hun stem kunnen en durven laten horen.
Het is ook verdomd jammer dat er nog op zovele vlakken en op zovele plekken ongelijkheid of onevenwicht bestaat – van glazen plafonds en verschillen in positie en aanzien in allerhande rollen tot kloven in salaris tot orgasme. Van taken opnemen in een gezin. Ja, het is waar dat in veel geneesmiddelenonderzoek het mannenlichaam veel te vaak het uitgangspunt was, dat een vrouw met veel bedpartners in heel wat hoofden bij het vuilnis wordt gezet en een man er een piedestal voor krijgt. En ga zo maar door.
Onrecht en onrechtvaardigheid moet eruit. In welke vorm dan ook. Overal.
Sta me daarom toe om in een moeilijke en verhitte discussie – bestaan er nog andere – toch ook even aan te halen dat heel wat mannen niet meer weten hoe ze zich moeten voelen en wat ze wel of niet meer mogen. Ook dat is waar. Ook daar zit enige onrechtvaardigheid in. En ook dat verdient aandacht.
Daarom dat ik het jammer vind dat die Internationale Mannendag zo stilletjes lijkt te zijn voorbijgegaan. Er is in deze wereld met z’n [vul een eigen keuze van politici, techbro’s, celebs en BV’s in] grote nood aan positieve mannelijke rolmodellen: als spiegel, als voorbeeld, als kompaan. Als tegengewicht.
Het is al een tijdje moeilijk om over de man, mannen, m. te praten. En toch wil ik dat bij deze even doen.
Omdat het zowel bij goede als slechte daden in de eerste plaats over de daden hoort te gaan. Omdat gedrag niet noodzakelijk gelijk is aan geslacht. Omdat voor elke man met vis er meer mannen bestaan die zich in de swipingjungle in keurige kledij en zonder vangst presenteren. Omdat voor elke pleger van geweld zoals hierboven beschreven, er veel meer mannen bestaan die weinig tot niets op hun kerfstok hebben en gewoon een goed mens willen of proberen te zijn. Een goede broer. Een goede zoon. Een goede vader. Een goede vriend. Een goede partner.
Een gewone man zijn. Het mag.
Met welk lijf en met welk verstand je al dan niet gezegend bent. Van dat lijf van mij, met zijn hardnekkige uitstulpingetje boven de middel – alle gembershots nog aan toe – tot dat van de hardnekkige gymmer. Van dat verstand van mij, dat teksten maakt, tot het brein dat supersnel een waterlek herkent en herstelt. Het brein dat het weet, het lijf dat het doet, het verstand dat tobt, het lichaam dat spartelt.
Gewoon man zijn. Het mag.