van iets wegrennen – een spin of een muis,een brandend huis, een ravijn, een beetvan de tand des tijds – is minder ergals je ergens hebt om naartoe te lopen dan loop je tenminste met een doelof in open armen…

op momenten dat men zegt dat het licht dooitlijkt dat alleen maar zo er is altijd ergens een wachter met een toortsdie de weg uit de spelonken nog kentniet naar Vroeger Beter – daar is iedereenin dit doolhof al geweest…

volgens de laatste inzichten is het best mogelijkdat het hele heelal maar dan ook echt heel en alzich zelf in een zwart gat bevindt een kolossale ontdekkingniets dekt beter met pek, doet beter aande dood dan zwart, niets doet meer…

in een tuin als een achterkamerglooit een gloed over onze gewrichtenboetseert ons tot meer dan afwezige schimmenen antwoordt eigenzinnig op mag ik deze dans het hout brandt langzaam gedragen jaren uitspint lustig garen uit onze hersenspinselsonttrekt alle vragen aan de…

de eerste bladeren splinteren neerwaartshet oppervlak van het maaswater mistigvan het verdampende zomerbruisen elk blad nog groener rest een speelsheid in hun vallenin de manier waarop ze kronkelen over de grond geen spoor van aanjagen in de luchten toch heeft…

er hangt voortdurend wat in de lucht, ijl en ongrijpbaareen stelling die vorm krijgt wanneer het oordeelzich heeft voltrokken – een rookpluim hier een bunkerbuster daareen schending van een luchtruim, een prik op een vredesvlootde blokjes die we goed bedacht…