heel bijna was ik vergeten hoe het ging
een worm wat een wonder ding
wanneer we van de groten moesten schuilen
een handvol druppels bracht hen al aan het huilen
kronkelde hij uit de grond in vol ornaat
als de koning van een natte staat
glimmend rimpelend en roze
elk kwaad was hem volledig uit den boze
zoals het echt zou moeten gaan
wil je bovenaan de ladder staan
zelfs toen we niet veel later onverschrokken
op oorlogspad z’n lijfje uit elkaar trokken
zei hij geheel tevree
dank je, nu zijn we met z’n twee