Zaterdagmiddag 24 oktober. Aangekomen in Madrid voor een citytrip, open ik de deur van mijn hostelkamer. De tijd dat een hostel synoniem stond voor een jeugdherberg is voorbij: mannen en vrouwen van alle leeftijdscategorieën dartelen of dwarrelen er rond – het juiste type van flaneren afhankelijk van het aantal jaren dan wel het aantal alcoholconsumpties op de teller. Het eerste wat een mens opoffert met het oog op enigszins budgetvriendelijk reizen, is de privacy van een eigen kamer en de garantie van een ongeremde slaap.
Mijn hostel ligt vlakbij het metrostation Tirso de Molina en op het snijpunt van de gezellige wijken Lavapiés en La Latina. Traditionele cafés en tavernes bestaan hier nog: plekken waar je een café con leche en geen latte bestelt en waar die dan ook in glazen tas met een suikertje wordt geserveerd door een ober met een zwarte schort om z’n middel.
Ik word begroet door een zwartharige en een roodharige dame; twee van mijn zeven kamergenoten hebben een gezicht gekregen. De eerste ligt op bed, de tweede is haar immense koffer aan het reorganiseren. De brassière die ik zie liggen verraad dat ze niet alleen grote hoeveelheden kleding meezeult. Ik stel mezelf voor en zeg dat ik Belg ben.
‘We’re from Alaska,’ zegt de zwartharige dame.
Ze voegt er nog aan toe dat ze zussen zijn en dat zij in Frankrijk een artist residence heeft gedaan en dat ze samen nu een weekje Madrid doen alvorens weer noordwaarts de oceaan over te vliegen.
‘So you’re American,’ antwoord ik.
‘Yes. But we always say we’re from Alaska to make it less awkward.’
Onze conversatie wordt politiek nog voor ze goed en wel begonnen is. Ik schakel meteen naar vijfde versnelling.
‘Then you know about Trump saying he won’t accept the outcome of the midterm vote if the Democrats win?’ Er zou namelijk een onafhankelijke kandidaat op de lijst staan met vrijwel dezelfde naam als de Republikeinse kandidaat. Trump ziet er kwaad opzet in om onoplettende kiezers een verkeerde stem te laten uitbrengen.
Een klaagzang doorspekt met aardig wat scheldwoorden volgt. Hoe beschaamd ze zijn over hun president, zijn beweringen en zijn beleid. Dat het maar te hopen valt dat de Democraten winnen, zodat de weg naar anders en beter ingeslagen wordt.
Twee ochtenden later volg ik een stukje van de gegidste rondleiding die het hostel organiseert door het historische centrum van de stad. Een lange man hinkt wat achterop in het groepje. Ik spreek hem aan. Hij komt uit Bowie, gespeld zoals wijlen David, een stadje niet ver van Baltimore. Met z’n naar voren geknikte nek en ingeslagen schouders loopt ook hij, alvast qua lichaamshouding, niet over van American Pride. Onze conversatie houdt het bij koetjes en kalfjes, maar het timbre van zijn stem en de terughoudendheid waarmee hij over zijn woonplaats praat, vertellen dat ook hij last heeft van de perceptie van zijn land.
Terug in België lees ik het nieuws dat de Democraten in Alaska wel degelijk boter op het hoofd hebben. De onafhankelijke kandidaat met gelijkluidende naam is er op hun initiatief gekomen. Dat is tegelijk heel erg jammer en heel erg dom. Heel erg jammer: het is het zoveelste voorbeeld (niet alleen in de VS) dat het politieke systeem van binnenuit ziek en onbetrouwbaar is. Wat mensen kotsbeu zijn om te lezen. Heel erg dom: dergelijke praktijken stralen af op de rest van een partij die er alles aan doet om als cleaner en beter dan de zittende president voor de dag te komen. Die kan nu met recht en reden – althans in deze zaak – het spook van verkiezingsfraude inroepen.
In de pers gaat het al dagen over de wind die de Democraten in de zeilen hebben, Trumps historisch lage populariteit en hoe Elon Musk met tonnen geld komt om de wind te doen keren. Sommige media dromen daarbij al luidop van een Democratische overwinning. Het behoeft geen uitleg dat zoiets ronduit gevaarlijk is en dat het resultaat wel eens helemaal anders kan uitdraaien.
Laten we hopen van niet. Al dachten de meesten van ons twee jaar geleden ook niet dat een veroordeelde crimineel echt president zou worden. Op 3 november zal de fat lady gezongen hebben en weten we hoe de kiezer de kaarten echt heeft geschud.
En of er ergens in Alaska een beha of een handdoek in de ring geworpen is.