Ooit was ik van mening dat onze groeispurt uiterlijk in de late puberteit stopt. Dat het aantal centimeters dat ons voor het leven toebedeeld werd dan zijn definitieve aantal kent, op onze neus en oren na. En dat is het…
ik heb de dagen zonder jou uitgeslapenik heb de pijn verstild door hem zoals eenspeeltje onder water te duwenhij ligt op de bodem van het badmaar de bellen zijn hem ontsnapt ik heb de dagen zonder jou uitgezetenals een gedetineerde…
ben ik mens als ik nooit Proust zal lezen, SartreJoyce, of de bijna vergeten Russen ben ik mens als ik nooit in Trinidad komen het ook niet op de kaart weet liggen ben ik mens wanneer ik geen parket in…
Ik zit al een half uur naar een virtueel wit blad te staren, nadat ik al weken in m’n hoofd heb gezocht naar wat ik precies wil neerpennen. Ik wil wat schrijven over het voorbije jaar, maar het haakje om…
van iets wegrennen – een spin of een muis,een brandend huis, een ravijn, een beetvan de tand des tijds – is minder ergals je ergens hebt om naartoe te lopen dan loop je tenminste met een doelof in open armen…
op momenten dat men zegt dat het licht dooitlijkt dat alleen maar zo er is altijd ergens een wachter met een toortsdie de weg uit de spelonken nog kentniet naar Vroeger Beter – daar is iedereenin dit doolhof al geweest…
volgens de laatste inzichten is het best mogelijkdat het hele heelal maar dan ook echt heel en alzich zelf in een zwart gat bevindt een kolossale ontdekkingniets dekt beter met pek, doet beter aande dood dan zwart, niets doet meer…
Vanochtend in mijn zondagse bed las ik een column Ilja Leonard Pfeijffer afgelopen zomer schreef voor de Nederlandse krant HP/De Tijd. ‘De kunst van het nietsdoen’, aldus de titel van het opiniestuk, stond al enkele maanden op mijn leeslijstje, en…