Tijdens een avond die uitspon in de nacht keek ik de nieuwe Netflix-blockbuster A House of Dynamite. Die film begint met een kernwapen dat vanuit Aziatische wateren de lucht in gaat en dat uiteindelijk ergens in de Verenigde Staten zal…
in een tuin als een achterkamerglooit een gloed over onze gewrichtenboetseert ons tot meer dan afwezige schimmenen antwoordt eigenzinnig op mag ik deze dans het hout brandt langzaam gedragen jaren uitspint lustig garen uit onze hersenspinselsonttrekt alle vragen aan de…
‘Wat bent u aan het doen?’ Aan m’n tafeltje in Kopi Soesoe, mijn vaste koffiebar in Rotterdam, staat plots een jongetje van een jaar of zeven met vragende ogen. Ze zijn groot, rond en een tikje vochtig, met veel ruimte…
‘Are you telling me you are so unbelievably arrogant that you can’t admit there is a teeny tiny possibility that you could be wrong about this?’ Wie deze zin herkent, herinnert zich vast de aflevering uit het tweede seizoen van Friends waarin…
de eerste bladeren splinteren neerwaartshet oppervlak van het maaswater mistigvan het verdampende zomerbruisen elk blad nog groener rest een speelsheid in hun vallenin de manier waarop ze kronkelen over de grond geen spoor van aanjagen in de luchten toch heeft…
Vandaag viel de meest recente nieuwsbrief van Michael Chabon in mijn digitale brievenbus. Chabon is een Amerikaanse auteur die aan deze kant van de oceaan weinig belletjes zal doen rinkelen. Voor mij is hij een grote naam. Chabon is immers…
er hangt voortdurend wat in de lucht, ijl en ongrijpbaareen stelling die vorm krijgt wanneer het oordeelzich heeft voltrokken – een rookpluim hier een bunkerbuster daareen schending van een luchtruim, een prik op een vredesvlootde blokjes die we goed bedacht…
Ergens lacht Eric Goens in zijn vuist – volgens het spreekwoord hoort het met een verkleinwoord, maar de man heeft grote handen. Ik heb ze al eens gedrukt. In het voorlopig ter ziele gegane Bar Goens op VTM had Goens…